ഒന്ന് പനിച്ചതാണ്

-------------------------
അപ്പോഴാണ്‌ മഞ്ഞരളികൾ പൂത്തത്
ഖസാക്കിലെ ചെണ്ടുമല്ലികൾ പോലെ
(അതതു തന്നെയോ?)
പാതയോരങ്ങളിൽ നിറയെ നിറയെ
പേരറിയാത്ത പഴങ്ങൾ വിളഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന മരങ്ങൾ..
വയലുകളിൽ സൂര്യകാന്തിയോ കുങ്കുമമോ
ക്രിസാന്തിമമോ തലയാട്ടി നില്ക്കുന്നുണ്ട്
(വാസ്തവത്തിൽ ഇതൊന്നുമല്ല
പേരറിയാത്ത എന്ന ക്ലീഷേ ഒഴുവാക്കുകയായിരുന്നു )

ചുവന്നു തുടുത്ത മണ്‍പാതയിലൂടെ
ഉടുക്ക് താളത്തിൽ ഒരു കാളവണ്ടി ഇഴയുന്നുണ്ട്‌.
(തീര്ച്ചയായും അത് ഖസാക്കിലേയ്ക്കല്ല)
വാഴച്ചോട്ടിൽ ഇരുന്നു ശർദ്ദിക്കുന്ന സുന്ദരിപ്പെണ്ണ്
മാത്യൂ മറ്റമോ മുട്ടത്തു വര്ക്കി തന്നെയോ മറന്നു വച്ച
പെണ്ണായിരിക്കണം

അരികുകളിൽ ചേറിന്റെ കസവുതുന്നിയ
പാടവരമ്പുകൾക്ക് പശ്ചാത്തലമായി
വാൻഗോഗിന്റെ മഞ്ഞച്ച വയൽ സ്ട്രോക്കുകൾ
(എന്തോ ഭാഗ്യം ദാലി സമയം ഉണക്കാനിട്ട മരക്കൊമ്പുകൾ
ഫ്രെയിമിൽ വന്നില്ല..)

കൊക്കുകൾ കടുംപച്ച തിരശ്ശീലയിലെ
തുന്നൽവിട്ട വെളുത്ത പിഞ്ഞലുകൾ
തവള ചീവീട് സ്വരങ്ങളുടെ
ജുഗൽബന്ദി.

ഒന്നും
ഒറ്റയൊറ്റയായി
സ്റ്റേജിൽ വന്നു ചുവടു വച്ചില്ല
തബലക്കണ്ണുകൾ
കറുത്ത റവലഡ്ഡുകൾ പോലെ
തരിതരിയായി കണ്ണീർ വാർത്തില്ല

ആകാശക്കമ്പിളി
അമ്പിളിക്കീറൽ
അത് കൂടിയായപ്പോൾ പൂർണ്ണം

ഒന്ന് നേരെചൊവ്വേ പനിച്ചിട്ടു
നാളിതെത്രയായി എന്ന്
നാട്ടു വെളിച്ചം മാത്രം പാഴിയാരം
പറഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.

...

ഉണ്ട്,
തലയാട്ടി ക്ഷണിക്കുന്നുണ്ട്‌
ശീമക്കൊന്നകൾ
ഭൂതകാലത്തിൻ
വേലിയതിരുകളിൽ,
തലയുയർത്തി
തുമ്പ, തുളസി, കാശിത്തുമ്പ,
മുക്കുറ്റി, കാക്കപ്പൂ, ചെത്തി,
ചെമ്പരത്തി,
പൂത്തു നില്പ്പതുണ്ടീപ്പറമ്പി-
ലെന്നായ് ചിരിച്ചു ചൂണ്ടുന്നുണ്ട്
മൈനകൾ
അമറുന്നുണ്ട് കറുമ്പി
ചാണക മണങ്ങൾ തൂവുന്നുണ്ട്
മുറ്റത്തും തൊഴുത്തിലും
ഭൂതമേ ഭൂതമേ
എന്ന് നെഞ്ചത്തടിച്ചു
മുടിയഴിച്ചിട്ട് ചുറ്റുന്നുണ്ട്
ഗൃഹാതുരക്കാറ്റ്
ചാറ്റുന്നുണ്ട് മഴ
ഈ ജനാലയ്ക്കൽ
വീശിവീശിപ്പിടയ്ക്കുന്നു-
ണ്ടഴയിലെത്തുണികൾ
അത്തമെത്തിയോ
ഇത്രവേഗമെ-
ന്നുൽക്കട വാനം
കരയുന്നുണ്ട്...

ഒരണുകുടുംബ സെൽഫി

------------------------------------------

കരഞ്ഞുറങ്ങിയിരിക്കുന്നൂ

എനിക്കിനി സ്കൂളിലേ പോകണ്ട, 

വലുതാവണ്ട, 

കളിയ്ക്കണ്ട, 

കൂട്ടുകൂടണ്ട, 

രസിക്കണ്ടയെന്ന് പിണങ്ങി,

മകൾ

പുറത്ത് , മൂക്കൊലിപ്പിച്ചേ കരയുന്നൊരു 

സ്കൂൾ കുട്ടിയെപ്പോലെ, 

ജാലകത്തിന്നരികെ

 ഇരുളിനോടു ചേർന്ന് ചിണുങ്ങി,

രാത്രി

ചക്കിലിട്ടാട്ടിയാട്ടിയീ രാത്രിയെ 

വെളുപ്പിച്ചെടുത്തിട്ടു തന്നെ 

ബാക്കിയെന്ന് തിരിഞ്ഞുതിരിഞ്ഞേ 

തണുപ്പു വിതയ്ക്കുന്നുണ്ട്

ഫാൻ

നല്ലച്ഛനെങ്ങനെ വേണം

നല്ലമ്മയെങ്ങനെ വേണമെ-

ന്നോരോരോ പുസ്തകവും

ഗൂഗിളും തപ്പിത്തപ്പി

യുറക്കം വരാഞ്ഞ്

ഞാൻ.

നേരം വെളുത്തിട്ടു വേണം

അടുക്കളച്ചൂടിലീ സങ്കടം 

മൊത്തം കാഞ്ഞുതീർക്കാനെന്ന്

ഉറക്കത്തിലേയ്ക്ക് ചൂണ്ടയിടുന്നൂ,

അവൾ.

നമ്മള്‍

സമയം പോകുന്നേയില്ലെന്നു

കയറുപൊട്ടിക്കുന്നു മനസ്സ്

ചിലനേരങ്ങളിൽ

തീരുന്നേയില്ല ഈ പണി

എത്തുന്നേയില്ല ഇടം

പുലരുന്നതേയില്ല നേരം

ഇരുളുന്നതേയില്ല പകൽ

എന്നിങ്ങനെ

എന്നിട്ടുവേണമൊന്നു സ്വാസ്ഥ്യപ്പെടാൻ

എന്ന് നീട്ടിവയ്ക്കുന്നു

ജീവിതത്തെ

നമ്മള്‍

ചിതയോളം

ചിരിയെ നമ്മള്‍

ചില്ലിട്ടു തൂക്കുന്നു

പൂമുഖച്ചുമരിൽ

എത്തേണ്ടിടമതെന്ന്

ഇടയ്ക്കിടെ വേവലാതിപ്പെടാൻ

ഒരിക്കലും എത്തുകയേയില്ലെന്ന്

ആവർത്തിച്ചാവർത്തിച്ച്

അതേ സങ്കടതീരത്ത് തന്നെ

കൈകാലിട്ടടിച്ച്

കരപറ്റുന്നു

പിഴിഞ്ഞുണക്കി

ചൂടുകായുന്നു

അതേ ചിതയരികിൽ

എൺപതുകളിലെ ഒരു വേനൽച്ചിത്രം.

..

ഉച്ചത്തൊടിയിലൊരു ഉറുമ്പ് ട്രെയിൻ 

വളവു തിരി‌ഞ്ഞൊരു പൂച്ചയുറക്കത്തിനെ വട്ടംവീശി 

ഗതിമാറിപ്പോകുന്നുണ്ട്, 

പാളം തെറ്റാതെ. 

അതേ ആകൃതിയെ 

കട്ടെടുത്തൊരു മഞ്ഞച്ചേര 

ചെമ്പരത്തിച്ചെടിയുടെ കടയിലൂടെ 

വലംചുറ്റി 

ഒന്നുരണ്ട് അടയ്ക്കാകുരുവികളുടെ 

കലഹസംഭാഷണങ്ങളെ മുറിച്ചകറ്റി 

വേലിയോരം പറ്റുന്നുണ്ട്. 

ഉച്ച ഉറങ്ങാനുള്ളതാണെന്ന ശാസനയുടെ 

ഒരു കട്ടിപ്പുതപ്പ് തൊടിയ്ക്കു മേലിട്ട് 

കനമുള്ളൊരു മൂളലാവുന്നുണ്ട് വെയിൽ. 

കട്ടെടുത്ത തണൽശീലകളെ വെയിലത്തിട്ടുണക്കി 

തലയാട്ടി കാവൽ നിൽക്കുന്നുണ്ട് വേലിയ്ക്കൽ കൊന്നത്തറികൾ. 

മാനത്തു നിന്ന് വെയിലൂറ്റിയെടുത്ത് ചിരിച്ചു മഞ്ഞച്ച് 

കോളാമ്പിയായി മഞ്ഞറളികൾ.  

ഒക്കെയും നിശ്ചല ചിത്രമാക്കി 

ഒരു കണ്ണിമക്ക്ലിക്കിൽ പകർത്തുന്നുണ്ട് 

വേലി നൂഴ്ന്ന് ഇടവഴിയ്ക്കു തലയിട്ടുനോക്കി,

ഓന്തുകൾ. 

വെയിലു താണിട്ടുവേണം 

വെന്തുപോയ മാനത്തിന്റെ 

അരികു നനച്ചുടുത്ത് ചൂടാറ്റിയുറങ്ങുവാനെന്ന് 

ആകാശച്ചെരുവിലൊരിടത്ത് തേഞ്ഞ ചന്ദ്രിക. 

കളി നിർത്തി കൊയ്ത്തൊഴിഞ്ഞ പാടത്തിന്റെ 

കരയിലുള്ള പൊന്തക്കൈയുകൾക്ക് 

തിരിച്ചു സലാം കൊടുത്ത് 

ഇനി നാളേയ്ക്കെന്ന് പിരിയുന്നുണ്ട് 

കുട്ടിക്കൂട്ടം. 

ഒരു മഴ പെയ്തേക്കുമെന്നും 

പാടവും കുളവും വേലിയും മാനവും 

കുതിർന്ന് വെളുത്തൊരു തിരശ്ശീല പിടിക്കുമെന്നും 

വെറുതെ ധ്യാനിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടൊരു കൊക്ക് മാത്രം. 

കൂടെ 

ചേറുടുത്തൊരു 

വരണ്ട കുളവും.

നാടകം കളി

ഉറക്കത്തിന്റെ നൂലിഴ ബദ്ധപ്പെട്ട്

കോർത്തുകോർത്തു കിടക്കവേ

വരിയിൽ കാത്തുകാത്തു നിൽക്കുന്നു കിനാവുകൾ

ഒരു സ്റ്റേജൊരുങ്ങുന്നതും കാത്ത്, നാടകം കളി തുടങ്ങാൻ.

അസംബന്ധമാ, ണെങ്കിലെന്ത്

ഒരുങ്ങി നിൽപ്പുണ്ട് ഓന്ത്, ആന, കലമാൻ

ഒരൊറ്റ വേദിയിൽ തിമർത്താടുമിക്കൂട്ടർ

കഥ തിരക്കഥ സംഭാഷണം അജ്ഞാതകർത്താ.

വേനലാണ്.

മനുഷ്യന്റെ പിടിപ്പുകേടു കൊണ്ട്

കൊടുംചൂടായ കാലമാണ്.

സാരമില്ല

നനവു മതി

നീന്തിക്കൊള്ളാമെന്ന്

നീർക്കോലി നടി.

കുടിക്കാൻ പുഴയുടെ കട്ടൗട്ടർ മതിയെന്ന് മാനുകൾ

നീന്തിക്കടക്കാൻ ആറിന്റെ

ഉല്പ്രേക്ഷ മതിയെന്ന്

വില്ലൻ കാട്ടാനകൾ.

അതിനെല്ലാം മുന്നേയൊന്ന്

ഉറങ്ങിക്കിട്ടണം

ആദ്യമീ സംവിധായകനെന്നു മാത്രം.

സൂചിനൂൽ കോർക്കൽ മൽസര വിസിൽ മുഴങ്ങുന്നു

കോർത്തെളുപ്പമിപ്പുറം വാ

നൂലുറക്കമേ സൂചിക്കുഴയേ

കാത്തുനില്പാണു നടീനടന്മാർ

കിനാ നാടക വേഷക്കാർ

മുകളിൽ തിരിഞ്ഞുതിരിഞ്ഞുഷ്ണക്കാറ്റ്

തുപ്പിതുപ്പിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു

സീലിങ്ങ് ഫാൻ

ഏസി വെയ്ക്കണം

അടുത്ത നറുക്കിന്

കാത്തുനിൽക്കുമാന, കടുവ,

കാട്ടുപോത്തുകളെ ആട്ടി പ്പായിക്കണം

അവയൊക്കെ ഉഷ്ണക്കാട്ടിൽ

അലഞ്ഞോട്ടെ.

ആകാശം പൊള്ളിക്കിടക്കുന്നൊരു തകിടായിരിക്കുന്നു.

ആകാശം പൊള്ളിക്കിടക്കുന്നൊരു തകിടായിരിക്കുന്നു.

മഴ

ചില്ലുകാലുകൾ പിൻ വലിച്ചു

മറഞ്ഞിരിക്കുണ്ട് എവിടെയോ.

താഴെ

വെന്തുമലച്ചു കിടക്കുന്ന

ഭൂമിയുടെ വേവുപാകം നോക്കി

ഓടിനടക്കുന്നുണ്ട്.

മനുഷ്യരാണ്.

വിശന്നിട്ടാണ്.

അവർക്ക് തൊട്ടുകൂട്ടാൻ കറിയൊന്നും വേണ്ടി വന്നേയ്ക്കില്ല.

അടുക്കളയിൽ

അമ്മ മുടി മാടിക്കെട്ടി

മുഖം അമർത്തിത്തുടയ്ക്കുന്നു.

കണ്ണീരല്ല.

വിയർപ്പാണ്.

അപ്പോൾ ആകാശത്തിലെ

വെളുത്തുപുകയുന്ന മേഘങ്ങളത്രയും

വിയർത്ത് പെയ്യുന്നത്

ആരോ കിനാവു കാണുന്നു.

മഴയല്ല.

കരച്ചിലാണ്.