ചോർച്ച

നമ്മൾ 

ഭൂതകാലത്തിനെ 
വെയിലത്തിട്ടുണക്കിപ്പൊടിച്ചു 
പൊതിഞ്ഞു കെട്ടി 
കൂടെക്കൊണ്ടു നടന്ന്
അവശ്യം സന്ദർഭങ്ങളിൽ എടുത്ത്
കണ്ണീർപ്പൊടിയായി വിതറി
കരഞ്ഞാനന്ദിക്കുന്ന .
രണ്ട് ഗൃഹാതുര ജീവികൾ

പിറകോട്ടു നോക്കി മാത്രം
സഞ്ചരിക്കുന്ന
കപ്പിത്താന്മാർ

പരസ്പരം
കോർത്ത കൈകളെങ്കിലും
കടലേ കരയേ
ഞാനൊറ്റ ഒറ്റയെന്ന്
കരഞ്ഞേ നീങ്ങും
കണ്ണുപൊട്ട ജന്മങ്ങൾ

തകർന്ന ഇഷ്ടമാപിനി
പരസ്പരം വച്ചു നോക്കി
തണുത്തുറഞ്ഞ മെർക്കുറിയളവുകളിൽ
കയറ്റിറക്കങ്ങൾ
ആരോപിച്ചുമാനന്ദിച്ചും,

തഴുകിത്തഴുകി
കടന്നു പോകും കാറ്റിനെ
ചോർന്നു തീരും
സമയമെന്ന് ഒട്ടും നിനയ്ക്കാതെ
കുളിരാതെ

മറുകരയിലേയ്ക്ക്
മുഖം കുത്തി വീണു
കളിയിൽ എന്നും തോറ്റു പോകുന്ന
അതേ രണ്ട് കുട്ടികൾ
-----------

ഈ ലക്കം ദേശാഭിമാനി വാരികയിൽ എന്റെ കഥ "ഹെയർ പിൻ ബെൻറ്" വായിക്കുമല്ലോ!

ശവം കാണും നേരം

ശവം കാണാൻ നിൽക്കുമ്പോൾ
നിങ്ങളൊരു ഗുഹ സന്ദർശിക്കാൻ നില്ക്കുന്നു

ബന്ധുജനങ്ങളുടെ
കണ്ണീരു കൈകൂപ്പു നെഞ്ചത്തടി തേങ്ങലുകൾക്കിടയിൽ
ശവത്തിനു ചുറ്റുമുള്ള
ആചാര മുഴച്ചു നിൽപ്പുകൾക്കിടയിൽ
അകാല ശവമാണെങ്കിൽ
ഉന്തിലും തള്ളിലും
തിക്കിലും തിരക്കിലും
പെട്ട് ക്യൂവിന് വെളിയിലേക്ക്
തെറിച്ചു പോകാതുള്ള
അഭ്യാസപ്രകടനങ്ങളോടൊപ്പം
നിങ്ങൾ നില്ക്കുന്നു

കണ്ടു കാണികളായി മാറി നില്ക്കുന്ന
പോസ്റ്റ്‌ മോർട്ടം സൂചനകളെ നിങ്ങൾ കേൾക്കുന്നു

ചന്ദനത്തിരി കുന്തിരിക്ക ഗന്ധങ്ങളുടെ
പൊറുപ്പില്ലായ്മ നിങ്ങളെ ചൂഴുന്നു .

ശവം കാണാൻ നിൽക്കുമ്പോൾ
നിങ്ങൾ ആദ്യമായും അവസാനമായും
കാണുന്ന ശവത്തിന്റെ മുഖത്തിനെ
ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടോ ?

കുറച്ചു കാലം മുൻപ് വരെ
നിങ്ങൾ ജീവിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്ന അതേ ലോകത്ത്
നിങ്ങളോടൊപ്പം അതേ വായു ശ്വസിച്ചു ജീവിച്ച
ജീവിയുടെ
മറ്റൊരു ലോകത്തിലേയ്ക്ക്
സ്റ്റഫ് ചെയ്തു വച്ച മുഖത്തിനെ ?

മറ്റേതോ ലോകത്തെ രഹസ്യങ്ങളെ
സമൌനം മറച്ചു വച്ച്
ഓ, മരണമോ ജീവിതമോ
നിങ്ങളോ ഞാനോ ? ഒക്കെ വെറുതെയല്ലേ
എന്നൊരു നിസ്സംഗത അണിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന
ശരീരത്തെ?

മരിച്ച മുഖം നിങ്ങൾ
സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയിട്ടുണ്ടോ?

മറ്റേതോ ലോകത്തേയ്ക്ക്
ഒരു നിമിഷം നമ്മളെ വലിച്ചിടുന്ന
ഒരു ഗുഹാമുഖത്തെ?

സത്യത്തിൽ
ശവം കാണാൻ നിൽക്കുമ്പോൾ
നിങ്ങൾ പലതും നോക്കാതെ പോകുന്നുണ്ട്
അടിവച്ചടിവച്ച്
തൊട്ടു മുൻപ് നടന്നു പോകുന്ന
പാദങ്ങളെ പിന്തുടർന്ന്
ഒരു സ്കൂൾ കുട്ടി കടന്നു പോകും വിധം
നിങ്ങളൊരു ഗുഹാമുഖം കണ്ടു തീർക്കുന്നു
എന്ന് മാത്രം.

ഇപ്പോഴും ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ട് ഞാൻ
എന്നൊരു ഔദ്ധത്യം
തേരട്ട പോലെ
നിങ്ങളുടെ അബോധത്തിൽ
അപ്പോൾ മാത്രം
അരിച്ചു തുടങ്ങുന്നുണ്ട് , പതിയെ

അടുത്തൊരു ശവസന്ദർശനത്തിനു
നിവർന്നരിക്കാനായി
നിങ്ങളതിന് തൊട്ടു ചുരുട്ടുന്നുണ്ട്
പതിയെ.
-----------

---

ഓർമ്മകൾ ഇട്ടു നീറ്റി നീറ്റി
നമ്മൾ വെള്ളപൂശി മോടിയാക്കുന്നു
മറവിയുടെ മാളിക
 --
 --
 മുഷിഞ്ഞ പുഴയെ
കരിമ്പാറയിൽ ഇട്ടു തല്ലി
വെളുപ്പിക്കാൻ പാടുപെടുന്നു
പുലരി സ്വപ്നം
 --

മഹാവിസ്ഫോടന സിദ്ധാന്തം

-------------------------------------------

ഒരിക്കൽ 
ഈ പ്രപഞ്ചമാകെ 
ഒരു ബിന്ദുവിൽ ലീനമായിരുന്നു 
എന്ന സിദ്ധാന്തം 
മുഴുവനായും മനസ്സിലായത് 
ഇപ്പോൾ മാത്രമാണ് 

നിന്റെ കണ്ണുകളിലേയ്ക്ക്
സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയ നേരത്ത് .
--------------

മരണത്തെയും ജീവിതത്തെയും കുറിച്ചുള്ള ഒരു താരതമ്യ പഠനം

----------------------------------------------------------------------------------------------
സകല സന്തുബന്ധുമിത്ര ജനങ്ങൾക്കും നടുവിൽ
ആദരണീയ ശവമായി
ചത്തു കിടക്കാൻ നിങ്ങൾക്കും കാണും മോഹം.

ചാവാൻ ആർക്കാണ് മോഹം
എന്ന് കെറുവിക്കാൻ വരട്ടെ സുഹൃത്തേ

അതത്ര വലിയ വിപ്ലവമൊന്നുമല്ല
അങ്ങനെ ഒരു മോഹം, ചിന്ത .

സകല മനുഷ്യരും ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ
കൊണ്ട് നടക്കുന്ന ഒരു സാമാന്യ ചിന്ത മാത്രമാണത്

ഭാര്യ,
മക്കൾ
ബന്ധുക്കൾ
അനുചരന്മാർ
അയൽപക്കങ്ങൾ
സഹപ്രവർത്തകർ
അഭ്യുദയ കാംക്ഷികൾ
എല്ലാവരെയും പൊടുന്നനെ ഒരു
മരണവാർത്തയിൽ പ്രതിമകളാക്കി

ഓ ജീവിതമോ
അതൊക്കെ എനിക്ക് വെറും പുല്ലാ, പുല്ല്
എന്നിങ്ങനെ ഒരു ഋഷി തുല്യ നിസ്സംഗത
മുഖത്തു പിടിപ്പിച്ചു
എല്ലാർക്കും മുൻപിൽ ഒരു ശവമായി
കിടക്കുന്നതിലെ ആനന്ദം
ആർക്കാണ് പറഞ്ഞാൽ മനസ്സിലാവാത്തത് ?

ഇന്നലെ വരെ ചിരിച്ചു കളിച്ചു നടന്ന ആളാണ്‌
ദാ ഇത്തിരി മുൻപ് കൂടി
എന്നൊക്കെയുള്ള പതം പറച്ചിലുകൾക്ക് നടുവിൽ

പറഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്ന  
ഉദ്വേഗജനകമായ കഥയ്ക്ക്‌
പൊടുന്നനെ വിരാമിമിട്ട്

മനോഹരമായ ഒരു സംഗീതം
അതിന്റെ ഉച്ചസ്ഥായിയിൽ കൊരുത്തിട്ട്

കേൾക്കാനും കാണാനും സുഖമുള്ള
മരണം ആർക്കാണ് ഇഷ്ടമില്ലാത്തത്?
അത് മരണമാണെങ്കിൽപ്പോലും ?

എന്തായാലും ഒരിക്കൽ
എല്ലാവരും മരിക്കും
എന്നൊക്കെയുള്ള സാമാന്യ വൽക്കരണം
ചിന്തിക്കുകയോ പറയുകയോ
മറ്റാരിൽ നിന്നെങ്കിലും കേൾക്കുകയോ
ചെയ്യുന്ന സമയങ്ങളിൽ
നമ്മൾ ഓരോരുത്തരും
ഉദാരതയോടെ
ഒടുക്കത്തെ ഒരു ധൈര്യം എന്ന
ആത്മ പ്രശംസയോടെ
അടക്കിപ്പിടിച്ച ഭീതിയോടെ
വരച്ചിടുന്ന
സ്വന്തം മരണ ചിത്രം
ഇങ്ങനെയൊക്കെ തന്നെയല്ലേ?

കെറുവിക്കാൻ വരട്ടെ സുഹൃത്തേ
ഇതൊന്നും അത്ര വലിയ
വിപ്ലവകരമായ
വഴിവിട്ട
ഭയപ്പെടുത്തുന്ന സംഗതിയോ
ചിന്തകളോ ഒന്നുമല്ല


അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ ഓർത്ത്‌ നോക്കൂ

ഒരാളും
ഒരാളു പോലും ഓർത്ത്‌ കരയാനോ
നെഞ്ചത്തടിക്കാനോ
വിലപിക്കാനോ ഇല്ലാതിരിക്കുമ്പോഴും
ജീവിക്കാനുള്ള ചിലരുടെ ത്വരയുണ്ടല്ലോ

വാശി എന്നോ
ഭ്രാന്ത് എന്നോ
ഉന്മാദമെന്നൊ ഒക്കെ പറഞ്ഞോളൂ അതിനെ

അതിന്റെയൊക്കെ മുന്നിൽ
ഇത്തരം നിസ്സാരകാര്യങ്ങളെ, ചിന്തകളെ,
ഞെട്ടലോടെ തടയിടാൻ  മാത്രം
വിഡ്ഢിയാണോ നിങ്ങൾ?
--------------